این آزمایش با هدف بررسی تاثیر هیومی پتاس در افزایش سطح تحمل به شوری گیاه پوششی فیلا (Phyla nodiflora L.) بر اساس ویژگی های مورفوفیزیولوژیک انجام شد. طرح کرت های خردشده در یک آزمایش گلخانه ای با دو عامل به صورت بلوک های کامل تصادفی در سه تکرار اجرا شد. کرت اصلی شامل شوری کلرید سدیم در 5 سطح مختلف (صفر، 4، 8، 12 و 16 دسی­زیمنس بر متر) بود؛ در حالی که، کرت فرعی شامل سه سطح هیومی پتاس (صفر، 500 و 1000 میلی­گرم) بود. نتایج نشان داد، بدون در نظر گرفتن تیمار کودی، وزن تر شاخساره و کیفیت ظاهری در تیمار شوری 16 دسی زیمنس بر متر در مقایسه با گیاهان شاهد به ترتیب کاهش معنی دار 02/19 و 34/24% نشان دادند. دیگر ویژگی مثبت گیاه فیلا در تنش شوری 16 دسی زیمنس بر متر، وضعیت به نسبت مطلوب رنگدانه های گیاهی بود. افزون بر این، کیفیت ظاهری همبستگی قوی و مثبتی با طول شاخساره، وزن تر و خشک شاخساره و وزن تر ریشه نشان داد. به طور کلی نتایج بیانگر آن بود که فیلا در زمان تنش شوری از ویژگی های رشدی خود کاسته است. بدین ترتیب از کیفیت ظاهری در شوری بالا تا حدودی کاسته شد؛ اما در عوض سبزینگی فیلا در شرایط تنش حفظ شد. بر اساس نتایج وزن تر و خشک شاخساره و ریشه، محتوای نسبی آب (RWC) برگ و کیفیت ظاهری گیاه فیلا تا سطح شوری 8 دسی زیمنس بر متر از وضعیت مطلوبی برخودار بود و نیازی به استفاده از تیمار هیومی­پتاس تا این سطح از تنش وجود ندارد. در سطوح شوری بالا (12 و 16 دسی زیمنس بر متر)، ویژگی های مورفوفیزیولوژیک فیلا کاهش یافت. در نتیجه در سطح شوری بالا برای بهبود وضعیت کلی گیاه، کاربرد هیومی پتاس پیشنهاد می شود. به طوری که، هیومی پتاس 500 میلی گرم بر لیتر سبب افزایش طول شاخساره، تعداد شاخساره جانبی و RWC در سطح شوری 16 دسی زیمنس بر متر شد. افزون بر آن، 1000 میلی گرم بر لیتر هیومی پتاس، سبب بهبود رنگدانه های گیاهی در تیمار شوری 12 دسی زیمنس بر متر گردید.

سه رقم مارفونا، آگریا و دراگا از سیب زمینی در یک طرح استریپ بلوک در قالب بلوک های کامل تصادفی با سه تکرار مورد بررسی قرار گرفتند. تیمار تنش خشکی در کرت های افقی در 4 سطح (1، 3، 5 و7 بار آبیاری) و رقم ها در کرت های عمودی قرار داده شدند. پس از عملیات خاک ورزی و کوددهی، غده های بذری در فواصل 75×25 سانتی متری در 9 ردیف 5 متری کاشته و بلافاصله آبیاری شدند. بعد از ظهور بوته ها، آبیاری تا زمان 50% گلدهی برای تمام تیمارها ادامه و سپس تا اتمام گلدهی تیمارهای تنش خشکی اعمال گردید. بعد از آن نیز آبیاری به طور یکسان برای کلیه تیمارها اعمال شد. نمونه برداری هر دو هفته یکبار برای تعیین وزن خشک ریشه انجام شد. نتایج نشان داد که با اعمال تنش خشکی از میزان وزن خشک ریشه نسبت به تیمار شاهد کاسته می شود. در تیمارهای دیگر تنش خشکی اختلافات موجود در آخر دوره رشد با یک بازیافت به حداقل رسید. در نهایت با وجود کاهش عملکرد در اثر تنش خشکی نسبت به شاهد، وزن خشک ریشه تولیدی در شدت های مختلف تنش خشکی اختلاف معنی دار با هم نشان ندادند. از دلایل بالاتر بودن عملکرد آگریا نسبت به دراگا در تنش های متوسط و شدید می توان به این امر اشاره نمود که رقم آگریا در هر سه شدت تنش توانسته است وزن خشک ریشه بیشتری نسبت به دراگا تولید نماید و در نتیجه مدت زمان بیشتری ریشه فعال و در حال جذب مواد غذایی و آب داشته و عملکرد آن نیز بالاتر می باشد. همچنین به نظر می رسد که در اواخر دوره رشد ریشه های جدید تشکیل نمی شوند و نیز ریشه های بالغ با ارسال مواد خشک خود به غده ها نکروزه شده و می میرند. اما به دنبال اعمال تنش خشکی، ریشه های جوان با ماده خشک کمتر نسبت به ریشه های قدیمی تر تولید می شوند.

به منظور مطالعه ویژگی های مورفولوژیکی و عملکرد اندام هوایی گیاه دارویی وسمه (Indigofera tinctoria L. ) در واکنش به تاریخ های مختلف کاشت و تراکم بوته، آزمایشی به صورت اسپلیت پلات بر پایه طرح بلوک های کامل تصادفی با سه تکرار در منطقه بم در سال زراعی 92-1391 اجرا شد. چهار تاریخ کاشت (15 فروردین، 30 فروردین، 14 اردیبهشت و 29 اردیبهشت ماه) به عنوان فاکتور اصلی و چهار تراکم کاشت (15، 25، 35 و 45 بوته در متر مربع) به عنوان فاکتور فرعی در نظر گرفته شدند. صفات مورد مطالعه شامل ارتفاع بوته، قطر کانوپی، تعداد شاخه جانبی، وزن خشک برگ، وزن خشک ساقه و وزن خشک کل اندام هوایی وسمه در دو چین بودند. نتایج نشان داد که تاریخ کاشت و تراکم بوته تأثیر معنی داری (01/0p≤ ) بر روی صفات مورد اندازه گیری در هر دو چین داشتند. بیشترین تولید برای تاریخ کاشت اوایل فروردین مشاهده شد، بطوری که بالاترین وزن خشک برگ و ساقه در چین اول و دوم به ترتیب برای تاریخ کاشت 15 فروردین با 79/464، 54/463 و 75/399، 04/404 گرم در متر مربع بدست آمد. با تأخیر در کاشت از اوایل فروردین به اواخر اردیبهشت، وزن خشک کل اندام هوایی در چین اول 76/32 درصد و در چین دوم 58/78 درصد کاهش یافت. به طور کلی، تاریخ کاشت زود هنگام برای وسمه به دلیل طولانی تر بودن دوره رشد، بالا بودن رطوبت نسبی محیط و خنکی هوا بر کشت دیرهنگام ارجحیت دارد. همچنین تراکم 45 بوته در متر مربع به عنوان تراکم مطلوب انتخاب گردید.

کادمیم یکی از عناصر سنگین و آلاینده محیط زیست است که از منابع مختلفی از قبیل کودهای شیمیایی وارد خاک و چرخه غذایی انسان می شود. به منظور اصلاح خاک های آلوده به عناصر سنگین، مصرف زئولیت توسط محققین مختلفی گزارش شده است. به همین منظور آزمایشی گلدانی با هدف بررسی اثر زئولیت بر جذب کادمیم و وزن ماده خشک در گیاه کاهو طراحی گردید. این بررسی در قالب آزمایش فاکتوریل و در طرح پایه بلوک کاملا تصادفی با 2 تیمار زئولیت (در سه سطح صفر، 1 و 2 تن در هکتار) و کادمیوم (در سه سطح صفر، 3 و 6 میلی گرم در کیلوگرم) با 3 تکرار اجرا شد. نتایج نشان داد با افزایش مصرف زئولیت، از غلطت کادمیوم در گیاه کاهو کاسته شد، و بیشترین کاهش در سطح 2 تن در هکتار بود بطوریکه در این سطح مصرف عملکرد ماده خشک گیاه نیز افزایش نشان داد.

زمینه مطالعاتی: مدل سازی خشک کردن محصولات کشاورزی، یکی از راه های مناسب برای کنترل زمان و شرایط خشک کردن می باشد. هدف: در این مطالعه جهت خشک کردن و افزایش زمان ماندگاری زردآلو، از روش پرتودهی فروسرخ استفاده گردید. روش کار: اثر توان لامپ فروسرخ در سه سطح 150، 250 و 375 وات، فاصله نمونه از لامپ در سه سطح 5، 5/7 و 10 سانتی متر و در مدت زمان 160 دقیقه بر خشک کردن زردآلو بررسی شد. نتایج: نتایج خشک کردن زردآلو به روش فروسرخ نشان داد با افزایش توان لامپ و کاهش فاصله نمونه ها از منبع حرارتی، سرعت خشک کردن افزایش می یابد. مدل سازی فرآیند به روش الگوریتم ژنتیک-شبکه عصبی مصنوعی با 3 ورودی (توان لامپ، فاصله لامپ و زمان) و 1 خروجی (کاهش وزن) انجام شد. نتایج مدل سازی به روش الگوریتم ژنتیک-شبکه عصبی مصنوعی نشان داد شبکه ای با تعداد 7 نرون در یک لایه پنهان و با استفاده از تابع فعال سازی سیگموئیدی می تواند درصد کاهش وزن را طی فرآیند خشک کردن زردآلو به روش فروسرخ را با ضریب همبستگی برابر 9987/0 و میانگین مربعات خطا برابر 9215/1 پیشگویی نماید. نتیجه گیری نهایی: نتایج آنالیز حساسیت توسط شبکه عصبی بهینه نشان داد که زمان خشک کردن به عنوان مؤثرترین عامل در کنترل کاهش وزن برش های زردآلو می باشد.

به منظور بررسی واکنش بذور مختلف علف های هرز به نور دو آزمایش در سال 1388 در مزرعه تحقیقاتی دانشگاه فردوسی مشهد در دو منطقه مجزا به اجرا درآمد. در آزمایش اول زمین مورد نظر در دو زمان روز و شب شخم زده شد. نمونه برداری از علف های هرز حدود 70 روز پس از شخم با استفاده ازکوادراتی به ابعاد 1×1 متر صورت گرفت. در آزمایش دوم زمین مورد مطالعه زیر کشت سیب زمینی قرار گرفت و در تیمار شب کلیه عملیات شخم، کاشت سیب زمینی و خاک دهی پای بوته، شب هنگام انجام گردید. دو بار نمونه برداری از علف های هرز موجود در مزرعه سیب زمینی در تاریخ 13/4/88 و 9/7/88 با استفاده از کوادرتی به ابعاد 1×1 انجام گرفت و علف های هرز به تفکیک گونه شناسایی و شمارش شدند. نتایج نشان داد که علف های هرز تاج خروس ریشه قرمز (Amaranthus retroflexus)، شیرتیغی (Sonchus oleraceus)، پنجه کلاغی (Digitaria sanguinalis)، تاتوره (Datura stramonium) و کنف وحشی (Hibiscus trionum) در آزمایش اول در تیمار شخم در شب مشاهده نشدند. اما در مقابل تیمار شخم در شب بر تعداد علف هرز سلمه (Chenopodium album) و تاج ریزی سیاه (Solanum nigrum) تاثیر معنی داری نداشت هر چند که از لحاظ وزن خشک، تنها علف هرز سلمه در هر دو تیمار یکسان بود که احتمالا بیانگر عدم حساسیت این علف هرز نسبت به زمان انجام شخم می باشد. در آزمایش دوم نیز نتایج بسیار مشابهی بدست آمد. عملکرد سیب زمینی در تیمار شخم در شب بالاتر از شخم در روز بود اما این اختلاف عملکرد از لحاظ آماری معنی دار نبود. با توجه به این تحقیق می توان اظهار داشت که انجام عملیات زراعی همچون شخم و کاشت و خاک دهی پای بوته در شب می تواند بشدت بر تراکم علف های هرز و همچنین وزن خشک کل علف های هرز در سطح مزرعه تاثیر بسزایی داشته باشد.

به منظور مشخص نمودن اثر محدودیت طول فصل رشد بر وزن هکتولیتری دانه ذرت در تاریخ کاشت های دیرتر از معمول که موجب برداشت دانه های نارس با رطوبت بالا و قبل از رسیدگی فیزیولوژیکی می گردد، اثر سه تاریخ کاشت (اول خرداد، 28 خرداد و 27 تیر)، چهار مرحله برداشت (مراحل خمیری، دندانه ای، رسیدن فیزیولوژیک و دو هفته بعد از رسیدن فیزیولوژیک) و چهار درجه حرارت خشک کردن (60، 80، 100 و 120 درجه سانتی گراد) به صورت اسپلیت پلات در قالب طرح بلوک های کامل تصادفی در چهار تکرار در سال 1385 در مزرعه تحقیقاتی موسسه تحقیقات اصلاح و تهیه نهال و بذر مورد مطالعه قرار گرفتند. بررسی تغییرات وزن هزار دانه و وزن هکتولیتری نشان داد که مرحله برداشت نقش مهمی در تغییرات این دو صفت دارد به طوری که بیشترین وزن هزار دانه و وزن هکتولیتری (به ترتیب با 295 و 782.5 گرم) در برداشت مرحله دو هفته بعد از رسیدن فیزیولوژیک (کاهش رطوبت در مزرعه) بدست آمد. کمترین وزن هزار دانه و وزن هکتولیتر (به ترتیب با 193.2 و 747.5 گرم) نیز در برداشت مرحله خمیری شدن دانه بدست آمد. مرحله برداشت و درجه حرارت خشک کردن اثر متقابل معنی داری نشان دادند به طوری که در کلیه تیمارها بالاترین وزن هزار دانه و وزن هکتولیتر در تیمارهای مرحله رسیدن و دو هفته بعد از رسیدن در دمای خشک کردن 60 درجه سانتی گراد به دست آمد. سایر تیمارها بسته به مرحله برداشت تغییراتی نشان دادند. در حالیکه با کاهش رطوبت در شرایط مزرعه استفاده از دمای 100-80 درجه سانتی گراد نیز کاهش قابل توجهی در وزن هزار دانه وزن هکتولیتری ایجاد نکرد.

مقادیر ترکیب شیمیایی در بدن آبزیان به نوع تغذیه، محیط زندگی، سن و جنس موجود زنده بستگی دارد. از طرفی دانستن میزان ترکیبات شیمیایی به انتخاب گونه مناسب برای تغذیه انسان و صنایع غذایی کمک می نماید. در این بررسی میزان تغییرات کیفیت گوشت ماهی کپور پرورشی در وزنهای مختلف مورد بررسی قرار گرفت. بدین منظور تعداد 25 عدد ماهی کپورپرروشی 2 ساله در طی سال دوم پرورش از گرو ه های مختلف وزنی از 500 گرم تا 1600 گرم مورد بررسی قرار گرفتند. اندازهگیری میزان پروتئین، چربی، خاکستر و ماده خشک گوشت ماهیان در آزمایشگاه مواد غذایی انجام پذیرفت. نتایج بررسی نشان داد که میانگین پروتئین گوشت ماهی کپور پرورشی 106/2± 209/10 درصد، چربی 937/0± 429/9 درصد، خاکستر 198/0± 407/1 درصد و ماده خشک 62/1± 03/21 درصد می باشد. ضمن اینکه نتایج تحقیق حاضر بیان می کند که بین فاکتورهای کیفی گوشت ماهی کپور پرورشی در وزن های مختلف تفاوت معنی داری وجود ندارد (P> 0. 05). نتایج تحقیق حاضر نشان می دهد هیچ ارتباطی بین ترکیبات مغذی (پروتئین، چربی، خاکستر، ماده خشک) گوشت و وزن ماهی کپور معمولی و جود ندارد و وزن ماهی تاثیری بر کیفیت گوشت آن ندارد، بنابراین هیچ تفاوتی در گوشت ماهی کپور در اوزان مختلف از لحاظ ارزش غذایی وجود ندارد.